Zamanın Ötesi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Biliyorum, geç karşılaştık birbirimizle hayatta
Sen baharın başında, ben hazanın koynunda
Sende henüz yaşanmamış
Bende sonlanan koca bir yaz vardı aramızda

Elinin değdiği yerde şimdi akşamlar üşüyor,
Parmaklarının izi içimde kor hâlinde duruyor
Bırak, yansın içimde vakitsiz açan o sevdam,
Bırak da sende dillenen o acizliğimde yansın

Bir yaprak düştü sessizce, kimseler bilmedi;
Orman çoktan sustu, yaprak düştü gönlüme
Gurbetin son durağı: bana seni hatırlatsa da
Kaç orman kül oldu, gönlümün o derinliğinde.

Söyle hangi bahardan söz edebiliriz seninle
Hangi çiçek açar bu kadar geç kalan dalda?
Yeter ey gönül masum şiirlerle avunduğun
Bu kaçıncı hazandır, bahar olarak beklediğin

Sen hasret yüklü bulut, ben gurbetin yağmuru,
Sen uzak bir han, ben yolunu kaybeden yolcu
Sen ömrümün açmayan son çiçeği olarak kal,
Ben seni Allah'ın emaneti sayan masum bir şiir…