Zamanın Büyüsü Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bir söylence dolaşır dururdu kasabamda:
Derlerdi ki, sisli dağların ardında
Rüzgarın bile adını fısıldamaya korktuğu
Bir yerde
Zaman kadar yaşlı bir kadın yaşarmış.
Bir akşam, aşka yenik bir kalbin
Gölgesini alıp yanıma, düştüm yollara

Gözlerimde yarım kalmış dualar,
Avuçlarımda suskun bekleyişler
Ve içimde,
Adını söylemeye cesaret edemediğim
Bir yangın... vardım kadının kapısına.

Dedim ki: "Ey sırların bekçisi!
Gece ile konuşan kadın
Bir yürek tanıdım,
Taştan daha sert, kıştan daha soğuk
Varsa elinde
Aşkın kapılarını açan bir anahtar,
Al ömrümden ne istersen,
Yeter ki öğrensin o deli dolu kız
Aşkın insana nasıl diz çöktürdüğünü..."

Yaşlı kadın sustu, yer sustu, gök sustu.
Ve yerden iki taş aldı.
Birini bana, birini ona benzetti.
Sonra ikisini de bir tas suya bıraktı.
Taş çatladı, su bulandı
Belli ki durulması zaman alacaktı
Ve dedi ki:
"Git şimdi...
Zaman,
Benim bütün büyülerimden daha güçlüdür."

Bekledim, aylar geçti, mevsimler öldü.
Ağaçlar yapraklarını toprağa gömdü.
Ben yaşlandım, fakat beklemeyi unutmadım
Bir akşamüstü,
Güneş kan kırmızısı bir kefen gibi
Ufka serilirken,
Kapım çalındı, açtım ve karşımda o vardı.

Gözlerinde uykusuz gecelerin karanlığı
Dudaklarında,
Geç kalmış pişmanlıkların titrek duası.
Bir zamanlar mağrur olan yüzü
Kederle eğilmişti.
Diz çöktü, "seviyorum..." dedi.
"Son kez olsun sen de sev beni..."

O an anladım:
İntikam, yarayı kapatmıyormuş.
Acı, paylaşılınca eksilmiyormuş.
Ve aşk, birinin yenilmesiyle kazanılan
Bir savaş değilmiş.
Başımı göğe kaldırdım.
Ne dağ vardı ortada, ne de yaşlı kadın.

Meğer
Yıllarca dağ dediğim kendi nefsimmiş.
Sihir dediğim zamanın sabırlı eli.
Ve sevda insanın kendini
Tanıması adına bitmeyen bir imtihan
Ama gerçek olan şu:
İnsan bazen, sevilmediği için değil,
Sevilmek için geç kalındığı için pişman olur.