Zamanın Nefesi Şiiri - Yoldaş Güneş

Zamanın Nefesi

Cücelerin ayak izinde

Don Kişot’un

Yel değirmenlerinin çığlığında

Bastiille’de

Belfast’ta

Ya da Kızıldere’de

Hangi ayak izini hafızama sığdırayım?

Ama zaman bir yanılsama,

Önceki ve sonraki sadece bir nefes...

Köylere, kentlere

Ve varlığa küfür eden gençler geçerken önümden,

İnsan sosyal bir hayvan,

Ama her birimiz bir yıldız tozu kadar yalnız…

Hangi ayak izini hafızama sığdırayım?

Ama zaman bir yanılsama,

Önceki ve sonraki sadece bir nefes...

Sınıflar değişmedi,

Sömürenler aynı…

Ama sarılar, siyahlar, tarikatlar, aşiretler

Birbirine değmeyen ama birbirine benzeyen bir matematikte

Dans ediyor.

Hangi ayak izini hafızama sığdırayım?

Ama zaman bir yanılsama,

Önceki ve sonraki sadece bir nefes...

Evsizler, dilenciler, sefiller…

Yozlaşmış yalnızlık çoğalıyor,

Ama bir Prometheus’un ateşi,

Bir Che’nin haykırışı

Gökyüzünden, dağlardan, ormanlardan

Geleceğimizi çağırıyor.

Hangi ayak izini hafızama sığdırayım?

Ama zaman bir yanılsama,

Önceki ve sonraki sadece bir nefes...

Ey evrenin asıl yazgıcıları

Duyun…

Ormanlardan,

Göklerden,

Dağlardan

Ve şimşeklerden kopup

Yine geleceğiz, biliyorum…

Biliyorum…

Ve biz yürüyeceğiz,

Ayak izlerimizi bırakacak,

Geçmişten öğrendiklerimizi taşırken

Geleceğe umutla dokunacağız.

Hangi ayak izini hafızama sığdırayım?

Ama zaman bir yanılsama,

Önceki ve sonraki sadece bir nefes…

Ve biz, yine de,

Bütün evrenin öyküsüne

Kendi izimizi kazıyacağız.