Zamanın Boyu Kısaldı Şiiri - Halil Kumcu

Zamanın boyu kısaldı,
Sessiz bir testere gibi şimdilerde.
Saat, ha bire yaralıyor beni,
Küçücük bir damlanın içinde.

Hepsi geride kaldı yüzünün rengiyle,
Dilinin ucundaki kelimeler savrulur.
Sabah derken akşam oluyor,
Her günüm bir yaprak gibi solup kuruyor.

Yoruldum ben bu uzun yolda;
Gezinen bir gölgeden başka neyim ki?
Yel gibi, sel gibi akıp gidiyorum,
Saati dolduruyorum bir ileri, bir geri.

Rüya misali geçtin ömrümden,
Virane bir gönülde misafirim şimdi.
Sokağı sen kokuyor solumun;
Ölümün birkaç adım ötesindeki günlerdi.

Bir yabancı gibi bakıyorum hayata,
Adımı unuttum, yüzümü sile sile...
Ne sevda, ne rüya, ne de bir hatıra ,
Kaldım geçmişin kör, ıssız bir eliyle.

Varsın ömür aksın son durağa kadar,
Bir mendil gibi sallasın rüzgâr beni.
Kimse bilmesin ardımda ne kaldı;
Ben kendimi bıraktım... gölgem gitsin geri.

📍Şair Notu: Bu şiiri yazarken aslında kendimden çok, hepimizin içinden geçen bir zamanı konuşturdum. Zaman, ne garip bir misafir... Bir bakmışsınız en güzel anlarınızı çalıp götürmüş; bir bakmışsınız sizi yorgun, gölgesiz bırakmış. Ben, bu dizelerde biraz kendi yorgunluğumu, biraz da sizin yarım kalmış cümlelerinizi anlattım. Bilir misiniz, insan bazen kendi ömrünün seyircisi olur. Gözlerinin önünden geçip gidenleri sadece izler. İşte ben de bu şiirde, kendi hayatımın kenarında oturmuş bir seyirci gibi konuştum. Eğer dizelerde kendinize rastladıysanız, bilin ki yalnız değilsiniz. Çünkü zaman hepimizin boyunu kısaltıyor; hepimizi aynı mendile sarıp rüzgâra bırakıyor.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Zamanın kıyısında, solan bir yaprak gibi sessizce yitiyor sevdamız.
•Zaman en keskin bıçaktır; insanı önce gençliğinden, sonra kendinden keser.
•Ömür, mendil gibi sallanır rüzgârda; düşene kadar kimse fark etmez.

26 Haziran 2022 / Pazar / Bartın