Zamanın Alnından Şiiri - Yücel Özkü

ZAMANIN ALNINDA
İnsan, dokunduğu gökte iz olur;
Bir rüzgâr geçer, adı kalır dalda.
Sevda, nehrin duru aynasıdır;
Yüzünü saklar derin sularda.

Bir gül, kokusuyla mevsim çoğaltır;
Bir söz, gecelere kök salar.
Kimi gider, gölgesi kalır;
Kimi yaşarken gölgelenir.

Toprak, düşen yaprağı unutmaz;
Gökyüzü her kuşu adıyla bilir.
İnsan, bıraktığı iyilik kadar,
Zamanın alnında yer edinir.

Ne yol biter ne bekleyiş;
Hasret, mevsimleri usulca büyütür.
Bir gönle ışık olan insan,
Gittikten sonra da yürür.

YÜCEL ÖZKÜ
11 Temmuz 2026/07:18