Zamana Direnen Şiiri - Yücel Özkü

ZAMANA DİRENEN
Gece iner sessizliğe,
Yollar çoğalır, ben eksilirim.
Sanma seni unuttu bu gönül;
Adınla yeniden filizlenirim.

Kalabalıklar alır beni içine,
Yüzüm güler, içim kül kesilir.
Ne kadar uzak düşsem de senden,
Hasretin yüreğimde kök salar.

Eskisi gibi değil hiçbir şey;
Ne yollar aynı ne de zaman.
Zamana direnen sensin,
Kalbimin en derinine kazınmış.

Sessizlik adını fısıldıyor,
Her rüzgâr izini taşır bana.
Ömrüm nereye savrulursa savrulsun,
Gönlüm hep sana döner.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Temmuz 2026/20:41