Zaman ve Dünya Şiiri - Emin Keven

ZAMAN VE DÜNYA

Avuçlarında ne hayatlar eridi,
Ne yiğitler kahroldu.
Milyonlar da mağlup oldu zamana,
Oturmuş zaman, dünyanın tahtına;
Kimine güler, ağlar kimine de…

Kimi bir ömür servet biriktirdi,
Kimi bir nefeslik huzuru aradı.
Ne altın tuttu zamanı, ne saltanat;
Her kapıyı aynı sessizlik çaldı.

İnsan yürüdü, gölgesini kendisi sandı.
Her adımda biraz daha eksildi.
Sonra anladı; zaman değil geçen,
Geçen, gönlüne emanet ettiği ömürdü.

Bir gün sustu bütün saatler.
Ne dün kaldı, ne yarın.
O vakit anladı insan;
Zaman, ömrü tüketen değil,
Hakikate çağıran en eski misafirdi.
01.09.2002
Emin KEVEN