Zalimlerin Sofrası Şiiri - Kasım Kobakçı

Hissiyatı aşırmalı,
Benliğimin derininden.
Düşünceyi koparmalı,
Kafamdaki kafesinden!
Sessizce yürüttüm anı,
Zamanın dar köşesinden.
Kavramalı şu evreni,
Boşluğun kör dehlizinden.
Kim tutar ki adımları?
Tükürdüm yalan çağlara.
*
Ruhumu soymaktır gayem,
Gece gündüz didinmeden.
Gözlerimle kazarım ben,
Kökü varlığın temeli!
Yürütürüm umutları,
Gizlice ceplerinizden.
Sınırları aşmalıyım,
Duvarlar mani kalamaz.
Bırakırım pisliğimi,
Kirli sahte yüzünüze.
*
Fikrimi cebe indirdim,
Gölge gibi dolaşarak.
Sırları çekip kopardım,
Gerçeğe doğru koşarak!
Gasp eylerim rüyaları,
Uykuları harcayarak.
Kuralları çiğnemeli,
Korkuları dışlayarak.
Kusarım hep öfkemi de,
Sünepe bakışlarına.
*
Duyguyu tırtıklıyorum,
Aynadaki aksimizden.
İnancı alıp kaçırdım,
Karanlığın merkezinden.
Soyarım bizzat özümü,
Hesap soran sisteminden.
Zincirler tutamaz beni,
Kaçarım hep pençesinden!
İşerim ben otağına,
Taş atarım sarayına.
*
Mantığı apardım her gün,
Beynimin ücra yerinden.
Bulmalıyım hakikati,
Cevabın ta kökeninden.
Kaptım bütün neşeleri,
Sahtekarın ellerinden!
Setler önümde duramaz,
Vururum tam yüreğinden.
Bozarım o ezberleri,
Tükürerek suratına.
*
Hırsızı oldum hedefin,
Vurgun yaptım umutlara.
Koparıp aldım sevinci,
Attım derin boşluklara!
Yürütürüm anıları,
Hapsedilmiş kutulardan.
Yasaklar vız gelir bana,
Dalarım ben ufuklara.
Çöplerimi saçarım hep,
Kibirlenen paşalara.
*
Kelimeleri kopardım,
Sözlüklerin sayfasından.
Anlamı aradım her an,
Dinlenmeden yorulmadan!
Aşırırım şüpheleri,
Bilgelerin hırkasından.
Bariyerler vızıldasın,
Geçerim ben arkasından.
Atarım hep pisliğimi,
Cahillerin tarlasına.
*
Zihnimi soydum tamamen,
Kırıp döktüm kilitleri.
Nedenleri eşeledim,
Aştım bütün şeritleri!
Yürüttüm ince hisleri,
Sildim de eski dertleri.
Prangalar bağlayamaz,
Kestim kalın halatları.
Kirletirim düzenini,
Zalimlerin sofrasında.