Zalime Uzak Haslar Şiiri - Kasım Kobakçı

Vuranlar yordu bizi,
Soranlar kırdı gizi,
O kuşkulu yüzlerden,
Duranlar sildi izi.
*
Gölgeler sessiz idi,
Bölgeler ıssız idi,
Geceler ağır ağır,
Ülkeler yorgun idi.
*
Yıkılmış duvarlardan,
Sıkılmış pınarlardan,
Alevler ve dostlardan,
Kırılmış çınarlardan.
*
Çözülmüş buzun suyu,
Bozulmuş yolun huyu,
Kuşlar uçtu göklerde,
Üzülmüş dalın soyu.
*
Sırnaşık çeker dertten,
Yapışkan akar sertten,
Sonuca varan izden,
Karışıp yanıp mertten.
*
Bıkkınlık saçtı taşlar,
Şaşkınlık verdi yaşlar,
Yangınla gitti yollar,
Darılıp gezdi başlar.
*
Çaresiz kalan anlar,
Süresiz solan canlar,
Sabırla pişen aşlar,
Yükseldi ulu şanlar.
*
Yük olmuş ağır taştan,
Kök salmış kuru kaştan,
Kış eser uzak yoldan,
Sürülmüş ulu baştan.
*
Sırnaşıp deli selden,
Tırmanıp kuru elden,
Yıkıp da esen kıştan,
Kırılsın sazın telden.
*
Belalı gezen küller,
Sefalı esen yeller,
Yılanlar akan çöller,
Cefalar süren seller.
*
Yük saçtı ılık yazlar,
Hep çaldı sırık sazlar,
O sıcak çölün ahı,
Saçtı kırdı çok nazlar.
*
Sorular sordu dağlar,
Dolular içti bağlar.
Uzakta gezdi toylar,
Kutlular seçti çağlar.
*
Süzülüp soldu tenler,
Böceğe vardı genler,
Siyaha doydu saçlar,
Çiçekte durdu yönler.
*
Bağırıp bakan kordu,
Çağırıp yakan oydu,
Uçup zehirli oklar,
Sağırı yıkmak zordu.
*
Yapıştı donan buza,
Kapıştı kaya tuza,
Ateşte pişti narlar,
Sapıtıp yandı kıza.
*
İlişti soğuk kara,
Bilinir acı yara,
Çilenin ağır yükü,
Kapıştılar bir ara.
*
Bırakmaz taşan gölü,
Uzakta koşan çölü,
Soğuk izler sarılmış,
Bakıp da yaktı külü.
*
Yıkıldı çamur ucu,
Sıkıldı demir sucu,
Eziyet seven erler,
Aldılar hemen öcü.
*
Ayrılmaz kalın ipten,
Sıyrılmaz yalın dipten,
Korlar kızılca serin,
Kaçılmaz zalim tipten.
*
Ağırlık yaptı taslar,
Sağırlık kaptı yaslar,
Vurulmuş kızıl fesler,
Kısırlık kattı paslar,
Zalime uzak haslar.