Zalimler Şiiri - Kasım Kobakçı

Masumun kalbinde yaralar kanar,
Vicdanı çürümüş ateşte yanar,
İnsanlık adını yalanla anar,
Zalimler kendini ölümsüz sanar.
*
Sokakta sessizce can verir canlar,
Merhamet dilenir dökülen kanlar,
Piç kurularıdır kıyan insanlar.
*
Karanlık çökünce umutlar biter,
Şefkatli yürekler derinde yiter,
Zehirli nefesler bacada tüter,
Yapılan eziyet ölümden beter.
*
Acıdan çığlıklar göklere değmez,
Hainin gözleri gerçeği görmez,
Piç kurularının devranı sürmez.
*
Dökülen kadehte kederler tuzak,
Sevgiye, şefkate kalpler çok uzak,
Topraklar bereketsiz, susuz, kurak,
Gölgeli köşeler masuma durak.
*
Gözümden süzülür kanlı bir gözyaş,
Mazluma atılır acımasız taş,
Piç kurularının yürekleri taş.
*
Sokaklar şahittir, perişan, sefil,
Cinayet işlenir, bulunmaz delil,
Sessizce izleyen, bu suça kefil,
Dünyayı yıkanlar her zaman rezil.
*
Kürekle vurulup içli ağlayan,
Kanayan yarayı kinle dağlayan,
Piç kurularıdır ölüme doyan.
*
Ödenmez dünyada bu ağır bedel,
Masumun boynuna sarılır ecel,
Mutluluk yolunda kurulur engel,
Sorumsuz ruhlara atılır çengel.
*
Sorgusuz, sualsiz verilir karar,
Kötünün varlığı ne işe yarar,
Piç kurularından dokunur zarar.