Zafere yürüyüş Şiiri - Fırat Özkahraman

Üstümüzde yorgun bir gökyüzü, altımızda masmavi bir kuyu,
Karşımızda adalar ki, sanki denizin bağrında birer mühür...
Ama bakma öyle durgun durduğuna suların,
Biz bu dinginliğin harcını, alnımızın teriyle kardık.
Sırtımızda ters dönmüş harflerle yazılı bir kader değil,
Bir sınıfın, bir onurun, bir kavganın resmidir bu.
Pantolonumuzda toz, ellerimizde boya lekesi,
Yüreğimizde ise hiç sönmeyen o büyük yangın...
Sen ey manzarayı seyreden seçkin kalabalık!
Biz bu denizin kenarına, sadece bakmaya gelmedik,
Biz bu hayatı, tırnaklarımızla söküp almaya geldik.
Bak, havaya kalkan o iki parmak;
Ne bir veda, ne de boş bir selamdır...
O parmaklar;
Yarının müjdesi,
Kırılan zincirlerin sesi,
Ve mutlaka ama mutlaka,
"Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek" Sürecek olan o büyük yürüyüşün işaretidir!
Güneşi zapt edeceğiz arkadaş,
Hem de bu lekeli pantolonlar,
Ve bu bükülmez bileklerle!