Karanlık, sağır bir duvar gibi çökerken soframıza, Bir gaz lambasının cılız çığlığına tutunurduk.
O ışık ki; yoksulluğun alnına vurulmuş Altın mühürlü bir itirazdı sanki.
Babamın yüzünde bin yıllık bir coğrafyanın çatlakları,
Gözlerinde közleşmiş, sönmeye yüz tutmuş volkanlar...
Çaydanlığın buharı, mazlum bir halkın ahı gibi yükselirken tavana,
Biz o dumanın içinde hayallerimizi emzirirdik. "Her şeyi hallederim" sanırdım o zamanlar;
Yıldızları toplayıp kerpiç damlara sereceğimi, Güneşi bir heybe gibi sırtımda taşıyacağımı...
Bilmezdim ki; hayat, o isli camın ardındaki
fırtınaymış,
Ve çocukluk, sönmekte olan bir fitilin son direnişi. Yüreğimde o odanın is kokulu sessizliği, Şimdi hangi şiire dokunsam, Parmaklarımda o geceden kalma bir yanık izi...
04.04.26
Fırat ÖzkahramanKayıt Tarihi : 17.04.2026 17:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kerpiç duvarların soğuğu dışarıdaki ayazla yarışırken, odanın ortasında tek bir ışık kaynağı, isli camıyla dünyayı sarıya boyayan o emektar gaz lambası dururdu. Babamın nasırlı elleriyle kestiği somun ekmeğin kokusu, çaydanlıktan yükselen o mağrur buharla birleşir; biz kardeşlerimle birlikte o dumanın içinde devasa şehirler, ulaşılmaz kaleler kurardık. Dışarıda hayat, sağır bir duvar gibi üzerimize çökmeye hazırlanan fırtınaydı belki ama o küçük alevin etrafında toplanmışken kendimi gökyüzünün anahtarını cebinde taşıyan bir dev gibi hissederdim. Ne zaman ki uykunun ağırlığıyla fitil iyice kısılır ve babamın yüzündeki o yorgun ama derin volkanlar karanlığa gömülürdü, işte o an anlardım; çocukluk, bir camın ardındaki fırtınaya karşı yakılan son bir kibrit çöpü kadar kırılgan ve bir o kadar da kahramancaydı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!