göğü koklayıp
kuruyorum en amansız düşümü:
doğanın baharı misali umudun rüzgarı olmak
yıldız tozları serpiyorum kör karanlığa
tükenmiş heyecanlar diyarına
isteyerek
tum eziyetleri
kendime seciyorum
gündüz tanrisina kurban edecek daha baska neyim var
çocuk olmak,
ölçü biriminin kaçmasıdır biraz
ve vicdan terazisinin doğrulanmasıdır hayat karşısında
sen
gülümserken gözlerime
Ey gökkubbe
sana söylenecek söz mü var
sayfalaryn tükenmemiş olacak ki hala
çizip duruyorsun tarihin yalınlığı bir bir
Zamanın bile mutlak olmadığı bir evrende,
Mesafeleri büyütmesek,
Bulunur elbet bir solucan deliği,
Kayboluşu insanın bir dehlizde
değil midir laneti zihnimizin
Özlemini yitirmiş bir sevinç
dolanıp durur o labirentlerde
Bir çocuğun anılarına mıh çakmak nedir, bilir misin?
Anlatır durur seni
Bir ömür, gündüz gece
Kahraman olmanın en kolay yoludur, bir çocuğunun anılarına misafir olabilmek
" Her gece
“Kelimeler… Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor”
O vakit ne anlamı olurdu Oblomov’un?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!