Zafer Özcan Şiirleri - Şair Zafer Özcan

Uzun Uzun bakıyoruz gökyüzüne,

Bakışlarımızla değebildiğimiz en uç noktaya,

Görmek için çırpınarak o noktadan kendimizi,

Diyelim ki,
tarihin en tarif edilemez mutluluğu bir kuyunun içinde sır

her kim ki
bir yudum avuçlayabilir suyundan
vakıf olur bu sırra

Her anlatılan hikayenin
doğru olması gerekmez ki
Hatta hikayedeki anların tümünün gerçekliğinden bile şüphe edilebilir
Mühim olan
yaşanmış anlar değildir çünkü
Öyle zamanlardır ki onlar

Işık,

rivayet edilir ki,

daha tehlikelidir karanlıktan...

Ah! diyorum bazen,
neyi ıskaladın
sen ey sen, neyi?

Lafa gelince pişmanlıklarınla paralanırsın
es geçtiğin ne varsa hayatta rakı masasına meze edip

Her vuruluşunda kazma
muntazam hüzünler süzülüyor damarlarımdan
ha patladı ha patlayacak
alev alan sabrım

her patladığında bir maden

Her insan
bir yıldız tozudur
milyarlarca yıl öncesinden

Sorsan
kim hatırlıyordur

Yılmak, hakaretidir insan beyninin ruhuna

Lügattan söküp attığımız bir kelimedir

Ki kalbi insanoğlunun

Tekrar ediyorsun kendini
diyorlar bana
Aşmak için kendimi
diyorum
Zorluyorum tüm benliğimi

Umut
insanoğlunun
en büyük icadıdır
içine doğduğumuz bu yalan dünyada

onsuz geçirilen her an