Yüzsüz Kalabalık Şiiri - Kerem Kayar

herkesin bir yüzü
bir de maskesi var!

aynaya bakarken bile
yalana bulaşmadan duramıyor insan
çünkü göz göze gelmek kendinle
bazen en büyük cesaret işiydi
bir masken oluyor zamanla
alışıyorsun onunla yaşamaya
gülümsemenin nerede başlayıp
nerede bittiğini unutuyorsun
sesinle değil
sessizliğinle konuşuyorsun
kimse sorgulamıyor gerçek misin diye
çünkü herkes kendi yalanıyla meşgul
bir kalabalık insan topluluğu
herkes yüzsüz
ama çırılçıplak yalnız
maskenin altı kırık dökük
çocukluktan kalma susmalar
geceyi örten battaniyeye sarılı korkular var
kimse bilmiyor
görünürde hiçbir şey yok
işte tam da bu yüzden
bakmıyorlar yakından birbirine insanlar!
bir gün düşer mi diye korkuyorsun
ya biri görürse seni
çırılçıplak gerçeğinle
yara izlerinle
sesin titrerken
gözlerin ağlamaktan yorulmuşken?

o yüzden susuyorsun
o yüzden her sabah
aynı yüzle
farklı bir yalanla
çıkıyorsun kapıdan...