Yüzen Kabuklu Şiiri - Kasım Kobakçı

Unutma gölün gizemini,
Sessizce yüzen o dostlarını,
Yosun tutmuştur, sert kabukları,
Onları seyreylemek, çok güzel.
*
Irmak boyu, sessizce yürüsen,
Yaşarlar o ıssız vadilerde,
Hızlıca dalarak, dibe doğru,
İlerler hep, ürkek adımlarla.
*
Ormanın derin köşelerinde,
Uyanırlar, soğuk kış bitince,
Çıkarlar, ısındıkça havalar,
Gizli bir sır saklıyorlar sanki.
*
Sürer, yıllar boyu nesilleri,
Aşarlar, çamurlu tepeleri,
Dinlenirler, görünce aydınlığı,
Sırtı yeşil, şirin tosbağalar.
*
Dizilmiş hepsi, kütük üstüne,
Tırmanırlar, yosunlu yerlere,
Karanlık çökmeden, yuva arar,
Varırlar evlerine gölge basınca.
*
Yavaşça yürümeleri efsane,
Bulmuşlar huzuru, bataklık içinde,
Masumca dururlar, etrafı izlerken,
Zarar vermezler hiç bir canlıya.
*
Eski çağlardan, yadigâr izler,
Bizlere doğayı, sevdirmişler,
Korumalı onları, iyiden iyiye,
Yüzen kabuklu, minik canlılar.