Yuvam Gözlerin Şiiri - Nazif Osmanoğlu

Sen geldin, zamanın rengi değişti birden,
Gökyüzü daha mavi, yıldızlar daha yakın.
Sanki bütün yollar seni göstermek için,
Sessizce uzanmış ömrümün kıyısından.

Bir tebessüm bıraktın kalbimin kapısına,
Yıllardır açılmayan pencereler açıldı.
Yalnızlığın karanlık sokaklarında gezerken,
Bir anda bütün lambalar yakıldı.

Bazen sadece adını düşünmek yetiyor,
İçimde güller açıyor sebepsiz yere.
Aşk dediğin belki de budur sevgilim,
Bir insanın bütün mevsimlere değmesi.

Eğer bir gün kaybolursam dünyada,
Sesin olsun beni eve çağıran.
Çünkü benim yuvam ne şehirlerdir ne evler,
Yuvam senin sevgiyle bakan gözlerindir.