Yürekli Evlatlar Şiiri - Emre Işık Erener

Kim bilebilirdi kimsesizliğin acziyetini,
Yürek yangınları aheste aheste,
Kan damlıyor çelik iradelerden,
Bir parça sinmişlik ve bir parça kinlik.

Oysa biz güvensiz ana ve babaların yürekli evlatlarıyız,
Belki kimse anlamaz içimizdeki amansız fırtınaları,
Uçmak isteriz uçsuz bucaksız semalara doğru,
Ama yüreği yaşadığı topraklara zincirli bu halkın,
Elleri tutar yükselmekte olan ayaklarımızdan,
Bırakın der ve çırpınırız çaresizce,
Ama derler ya hani:"Doğduğun yer kaderindir."
Doğruymuş meğer tüm söylenenler,
Köleleri hapsedenler diğer kölelermiş.

Biz ki bu toprakların deli çocuklarıyız,
Vurulsa da prangalar ellerimize,
Yüreklerimiz bir kuş kadar hür ve hafif,
Bağlansa da ayaklarımız bu çorak topraklara,
Fıtratımız dalgalar kadar hırçın ve asi,
Ve dökülse de yaşlar yorgun gözlerimizden,
Eğdiremez kimse, alnı ak başımızı.