Uçup Giden Evlatlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Daha parlaktı,
    eskiden gelecek.
Bileceksiniz boş kalacağını,
    herkesin yerinin bir gün.
Gece ve gündüz gibiydiniz,
    dualarımda, yakarışlarımda.
Birbirinize kenetlenmiştiniz siz ikiniz,
    verin şimdi bana o mükemmel sevgimi.
*
Karşı koyamazken,
    kısıtlamalara biriniz,
Göz yumdu ötekiniz,
    kendi çıkarına.
Arayanlar oldu iyiliği,
    kimi zaman gönül gözüyle,
Duvar çekti önüne,
    kimi de istemediğine.
*
Ey kalplerdeki şefkat,
    yükseklerin sahibi,
Ey merhametin sesi,
    yerin kollayıcısı,
Kulak ver kelimelerimize,
    duy laflarımızı,
Eskilerin izini sürdüğümüz,
    bu yurdumuzda.
*
Gözlerimle buluştu gözleriniz,
    bakışlarımla birleşti bakışlarınız,
Siz oldum ben hep,
    sizden ibarettim,
Hiç var olmayan,
    yok olan,
Biliyonuz, yoktur tedavisi,
    yotur dermanı.
*
Siz de istemiyordunuz
    yazın gitmesini,
Rüzgârların ıslık çalan,
    sesinin bitmesini.
İlk önce can suyu çekildi
    yavaşça filizlerden,
Sonra dallar ayrıldı,
    uçup giden evlatlardan.