Dünya döner durur, kendi yolunda,
Bir garip sevdanın ağır kolunda.
Soldu tüm çiçekler gönül dalında,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Sırtımı yasladım karlı dağlara,
Bakmadım arkadan gelen çığlara.
Sitemim kalmıştır geçen çağlara,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Dost bildiğim yollar yordu dizimi,
Kimseler görmedi derin sızımı.
Kışa döndürdüler bahar yüzümü,
Kendi yüreğinin yetimi ve ö ksüzüyüm.
Gözümden dökülen yaşlar gizlidir,
Sözlerim yaralı, ruhum izlidir.
Yürüdüm, yollarım hep pürüzlüdür,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Bir tek ben anlarım kendi halimden,
Düşürmem sabrımı asla dilimden.
Tutan olmadı ki narin elimden,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Vefasız rüzgarlar esti başımda,
Hüzün eksik olmaz ekmek aşımda.
Dertler düğümlendi otuz yaşımda,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Gülüşüm maskedir, ardı hep keder,
Alnıma yazılmış böyle bir kader.
İnsan kendi içinden nereye gider?
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Geceye anlattım tüm dertlerimi,
Kimseler bilmedi gerçek yerimi.
Kırdılar sonunda her kanadımı,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Doluya koydum da almadı gitti,
Boşta kalan umut tükendi bitti.
Yalnızlık kapımı erkenden itti,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Yıkılmam, ayakta kalır bu canım,
Asalet damarım, sabır her yanım.
Budur benim dünyadaki beyanım:
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 20:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!