Yüreğe Düşen Cemre Şiiri - Yücel Özkü

YÜREĞE DÜŞEN CEMRE
Derler ki cemre, önce kalbe düşermiş;
Sonra dokunurmuş havaya, suya, toprağa…
Isınırmış dünya usul usul,
Bir yürekten başlayarak…

Bir dokunuş yeter bazen,
Buz tutmuş bir bakışı çözmeye,
Kırık bir sesi şarkıya çevirmeye,
Karanlığı sabaha döndürmeye…

Üşüyen kalpler gördük,
Ne baharlar geçti üstlerinden habersiz;
Oysa bir içten gülüş,
Mevsimleri değiştirirmiş sessizce.

Sevda biraz ateşmiş meğer,
Yakmadan ısıtanından…
Ve kim nasibini alırsa o hararetten,
İçinde bir bahar taşırmış yıllarca.

Cemre düşer gibi düşmeli insan insana;
İncitmeden, ürkütmeden,
Usulca…
Ve değdiği yeri güzelleştirmeli.

Yücel ÖZKÜ
26 Mart 2026/09:15