Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Şiir çağın yankısıdır

Şiir, çağının seslerinin yankısını taşır: Kahkahalar, çığlıklar, ıslıklar… Aşk şarkılarına marşlar karışır, ağıtlara çocuk sesleri. Çok sesli bir korodur şiir, bir orkestra.

Şairler hükümdarlara övgüler yazsalar da bu sesleri şiirin orkestrasına ekleyemezler. Bir yıl geçmeden yıpranır gider o övgülerin kumaşı.

Silahlanırız dualarla

Asmaaltı çardak gülüm dalımda şarap üzüm
İki gözüm kadar kutsal vatanıım vatanıım
Avazım naaralarda avazım naaralarda
Size gelmez mi ölüm

Gidenler tez dönmüyor, ölü bil artık beni;
Unuttum...
Gözyaşı mı ne diyorsun,
Kurudu çoktan.

Verdim ya kendime söz; bu sefer tuttum

Ürkek bir kuş idim,senin elinde.
Bir küçücük çocuk ki, say onbeşinde
Sözde tek sevdiğindim,senin indinde...
Bir adamdın sen de kendi halinde,

Aklını kimler aldı,nerelerdesin?

Zaten uzaksın
görmem imkansız
bunu bana yapmaa
yapma vijdansız

uzaksın uzağımdasın

Sen sokağın başında göründüğünde
bir heyecan başlar ki içimde

ortalık kararsın
aydınlık olmasın isterim
göz göze gelmemek için dualar edip içimden

Düşündüm de kara kalemle
iyi olurdu gözlerinin karalığı daha çok
sonra vazgeçiyorum

Karanlığın da bir kapısı olmalı
senin gözlerinle bakıyor

Olabildiğimce pembe gözlüklerle bakıyorum
dilsiz bir kekeme olmayı yeğliyorum

şaşkınlıkla

bazı yaz günleri gelip geçene

Denemeden dikemezdim, giyemezdim;
Geceden suya bastım, çekmesin diye...
Provası iki günümü aldı;
Kalıplarla kestim biçtim,
Ya bol geldi ya dar, umut koymuşlar adını,
Ne kadar da manidar...

Uğrarsan selam söyle

Fısıltılar geliyor kulağıma bahçemden
Dün akşamdan beri açık kalmış penceremden
Bir ses kırılgan naif unuttun aşkım diyor
Acılı bir feryat yükselirken hançeremden