Bir hiçte toplanmış nice hüner.
Bu hiç denen çok büyük bir eser.
İbret alsın seni gören hakkı bulsun,
Sen kendini bil, ağla ben hiçim diye.
Hiç olman engel olmasın sana.
Caddeler kalabalık,
Sokaklar dar
Yalnız kalmış
Hüzünlü dağlar.
Bir başka esiyor
Akşamları rüzgâr
Gülmedi yüzün şu dünyada.
Çektin bunca zahmet çile
Eremedin sıhhat ve sağlığa
Dinlen artık baba Rabbimin huzurunda.
Doyamadık birbirimize
Ne büyük şeref Hakka kulluk
O’ çağırırsa başlar kutlu yolculuk
Hakkınızı helal edin ey dostlar
Belki bu son bakış, son yolculuk.
Giyildi beyaz elbiseler
Boş değil verilen emekler
Yüz bini karda emir bekler
Kucak açmış durur melekler
Şehitler yurdu Sarıkamış
Şanlı tarih onlarla başlar
Esti yine bir akşam rüzgârı
Getirdi gökten kara bulutları
Ardında yuva arayan kuşlar,
Hüzün dolu bakışlar,
Ve dökülmüş yapraklar…
Canlı canlı girdi madene
Kara bulut çöktü üzerine
Can verdi yüzlerce yiğit
Bir avuç kara kömüre
Düştü kardeşinin derdine
Bütün iyi işleri başlatan
Yaratılmışlara kendini sayıklatan
En güzel isimlerin sahibi
Sensin yerde gökte ismi anılan
Hastaya şifa, dertliye derman olan
Öz yurduma göz dikti hain düşman
Dost görünüp de saldırdı dört koldan
Koynuna doldu satılmış alçaklar
Hainlerce söndü nice ocaklar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!