O karda açan solmaz çiçek
Ölmedi yaşar gönüllerde
Kokusu var açan her gülde
O karda açan solmaz çiçek
Çocuklar doğuyor, gözleri yaşlı
Kulaklarında silah sesleri
Masum yüzlerinde mermi izleri
Sağ kalanın üzerine yıkılmış evi.
Şiiri yazılı gözlerinde dünyanın
Gönüllere akıyor nur pınarın
İlham kaynağı sensin yağmurların
Gözlerin dermanı olmuş dünyanın
Dünyaları aydınlatıyor gözlerin
Hain düşman pusu kurdu
Vatan oldu şehit yurdu
Yılmaz bu kahraman ordu
Gülmek bana haram oldu.
Beşikte ağlar bebekler
Bak ne güzel yaratıldın
Nimetlerle donatıldın
Yoksa dünya boş mu sandın?
Hakk’a şükret hiç durmadan.
İbret al koca âlemden
Hasretinden yer ağlar
Hasretinden gök ağlar
Hasretinden iki büklüm dağlar
Gel, Ey sevgili!
Yerde gökte hasretin var…
Elde etmek için çalıştın
Terk edeceğin malları
Yaşamak için öldürdün
Yerdeki günahsız karıncayı
Mutlu olabilmek için
Adını Yeşil Koydum
Ben hep sevdim yeşili.
Yeşil toprakla dertleştim,
Yeşilliklere anlattım derdimi.
Bir yeşil görünce;
Güneşi sersem önüne
Dünyayı versem emrine
Ömür katsam ömrüne
Sığmazsın sen bir ömre
Hakkını ödeyemem anne…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!