Bağladım ellerimi
Yumdum gözlerimi
Dilimi hapsettim ağzıma
Yere düştü dik başım
Pişman oldum yaptıklarıma
Tüterken başımda duman
Aklım gitmişti başımdan
Ah! Şimdi çok geçti zaman
Görün beni duman neyledi.
Nefesim tükendi ses çıkmaz
Egzoz kokulu sokaklar
Çekemez olmuş yükünü
Köprüler, vapurlar…
Dışı şen, içi kan ağlayan
İnsanlar yorgun…
Dünya yorgun, ben yorgunum.
Dilimden ismin düşmez
Gönlümden sevgin gitmez
Sevdan yakar hiç bitmez
Ne haldeyim duy beni.
İki büklüm olmuşum
Ne bu savaş, kavga
Değer mi hiç gönül kırmaya
Var mı, gidenlerin elinde
Bir parça dünya?
Şu kısacık ömürde
Akşamdan hazırlandı elbiseler
Tövbe etti, yıkandı gönüller
Bir bayram sabahında
Hüzünle kalktı göklere eller.
Camiler doldu, taştı
Bir günaha bin tövbe az
Gece gündüz deme
Gel sende yaratana et naz
Aksın bir damla yaş seherde
Yaratan görür seni her yerde
Yesrib’den Medine’ye yol var
Ensar’dan Muhacir’e kol var
Huzura götüren bir el var
Kardeşlik yurdusun Medine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!