Yük Şiiri - Kasım Kobakçı

Kalbim sustu bu seher,
Yok defter de yok hokka da;
Ruhum küsmüş elemli makber,
Masamda duruyor acımtırak şu votka da.
*
Zihnim de yapmacık ferah,
Çekinirim dokunmaktan her sabah,
Çok ırağım ararken felah,
Ayrıldım beyaz yapraklardan.
*
Dimağım bitap, baygın;
Simam da maskeli yaygın;
Tutkum acıya saygın;
Kaçarım yaralardan.
*
Ruhumda uydurma bir serinlik,
Yanımda buz misali kadeh kanyak,
Temas etsem başlar çetinlik,
Yakalar kara sancı.
*
Sadık yoldaş rica eder karalamam için bir dem,
Reddetmedim yareni döküldü dillerimden sitem,
Silinmiş anılar zihnimden, matem,
Örtülüdür beyitler.
*
Muhakeme etmeden akıtırım siyahı,
Kapalıdır artık ömrün sabahı,
Duyulur göğsümün ahı,
Bitti vakitler.
*
Kadehler durur,
Zihnim yorulur,
Sular durulur,
Bakışlar kısılır,
İleri,
Geri.
*
Savurdum rüzgara şu bedeni,
Karanlığa terk edilmiş garibim;
Maziden kalan bitkin madeni,
Taşırım ruhumda siyah mim.
*
Serbestçe satırlar dizemem,
Sıvıları tüketmeden bezemem,
Refikin kalbini üzemem,
Kıpırdayamam yerimden.
*
Sayfaya saplarım,
Elem varsa toplarım,
Zulmetin koynunda umut depolarım,
Uydurma huzur biter.
*
Hilal belirir,
Kalbimde sızı delirir,
Ruhum elemle gerilir,
Karıştırırım likörü.
*
Hazne boşalır aniden,
Cam kadehin altı görünür sahiden,
Keyif yasaktır eskiden,
Ahbap söyleyince çöker o gam.
*
Zulmet bitmez ferahlık girmez zihnime,
Koşulmaz vakit şahlığın izine,
Bakamam yarınların yüzüne,
Feryat etsin yapraklarım.
*
Mürekkep ile bağrımı sıkarak,
Elemden yeni kapı açarak,
Sızılarım her yana taşarak,
Erciyes misali kavrulur volkan.
*
Tasası yük oldu şu cana,
Veda ettim diyara.