Zaman, gözyaşımı alıp bir yatağa döktü.
O, sindiremeyince çalkalandı her damlam
Vuruldu kıyısına; birden bir löktür çöktü.
İçti, tuzlu demeden her zerresini cudam.
Kalp, kırıldı sandım; taşırdı, zebil etti.
Dedim: ya bu ne iştir; sorgu üstüne sorgu...
Cevap kaçtı ben koştum; bulduğum, gafil muti
Ağzı var dili yoktu; cevabı, özne kurgu.
Kurgulayanı da kim; taşanlar, yosun tuttu.
Durdu o an göz yaşım; zaman, verdi teselli.
Kuruttu pınarımı; hani ner’de avuntu?
"Bu ömrün!" dedi zaman; "yaşadığın tecelli."
16.12.2021
Mesut TütüncülerKayıt Tarihi : 23.07.2026 13:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Lök: erkek deve Cudam: beceriksiz Zebil etmek : saçıp dökmek, boşa harcamak. Muti: yumuşak başlı kimse
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!