Yorgun Gönlümün Baharı Şiiri - Emrah Erçin

Gönlüm yorgun, yıkık dökük bir liman,
Fırtınalar savurur, kalmadı derman.
Yaralar kanar durur, kapanmaz her an,
Güvenmeyi unuttum, yok hiç kimse inan.

Sevgi sözü duyunca kalbim sızlar derinden,
Yalancı yeminler, kandırır en içeriden.
İnanmak isterim, ama korkarım yine de,
Kırılmaktan, yıkılmaktan, sevmek nedir nede olsa.

Ama senin gözlerine bakınca, o parlak ışık,
Umutsuzluk sökülüp gider, içim olur ferah.
Karanlık dünyama doğan güneş gibi geldin,
Kalbimdeki buzları eritip, can verdin.

Masum tebessümünle yeniden doğarım ben,
Gözlerindeki sevgi, sarmalar bedenimi.
Hüzünlü şiirlerim artık çiçek açar,
Umut dolup taşar, dertler olur biter.

Yalnızlık rıhtımından demir alıp uzaklara,
Seninle yol alırım, aşarız okyanusları.
Fırtınalara inat, sımsıkı sarılırız,
Karanlık gecelerde, yıldızlar gibi parlarız.

Yağmurlar yağar, ıslanırız seninle,
Ellerini tutunca, hissederim sevgini.
Hayata gülümserim, artık korkum yok hiç,
Seninle her şey mümkün, sonsuz sevgimiz hiç bitmeyecek.