Yüreği Yaralı, Bahtı Karalı Kadın

Bir kadın düşünün; gülüşleri yaralı,
Yarınlarından, umutlarından yaralı...
Sevgiye dair ne varsa ruhunda, hepsi yara içinde;
Bir kadın düşünün, anne özlemiyle yanıp tutuşan.

Baba hasretiyle kavrulmuş o çocuk yüreği,
Ağlamaktan yorgun düşmüş masum gözleri...
Kalbi paramparça bir kadın düşünün;
Ne zaman "anne" kelimesi geçse bir yerde,
Boğazına koca bir düğüm oturan.

Nerede bir baba şarkısı çalsa, nerede adı geçse;
Burnunda tüten o baba kokusunun hasretiyle,
Çaresizce gözyaşlarına boğulan bir kadın düşünün;
Şu kocaman dünyada yapayalnız kalmış...

Gecenin ayazında tir tir titreyen bir kadın;
Kimseye derdini anlatamayan, içine akıtan...
Kalbini açtığı herkesten bir darbe yemiş,
Duygularıyla oynanmış, karanlığa hapsolmuş;
İçine acı, içine keder dolan bir kadın düşünün...

Gülüşü yaralı ama bahtı karalı o kadını,
Sakın ha, kaybetmekle korkutmaya kalkmayın!
O, en sevdiklerini kaybederek öğrenmiş kaybetmeyi;
Eğer incitirseniz, eğer yakarsanız yüreğini,
Acımaz kimseye; kesiverir nefesini de anlayamazsın.

Bir kadın düşünün; kimseye eyvallahı olmayan,
"Adamım" diye gezinen namertlere boyun eğmeyen...
Her zaman alnı dik, sözleri kurşun gibi ağır,
Yanlışa tahammülü olmayan bir kadın düşünün.

Sakin bir limanken bir anda gemileri yakan,
Fırtınalar, kasırgalar estiren bir kadın düşünün...
Öyle bir yanar ki; cehennemde yanmaya razı olursun da,
Yüreğini yaktığın o kadının ateşinde kül olursun!

Emrah Erçin