Yorgun çığlık Şiiri - Suzi Ayyıldız

Yoruldum be hayat…
Geceye yalvarmaktan,
şafağı saymaktan.
Yoruldum,
gözlerimde muson yağmurlarını taşımaktan,
kirpiklerimdeki siste
defalarca kaybolmaktan…
Her gece,
hıçkırıklarım göğü delip
yeniden göğsüme saplanmasından
yoruldum işte…!
Yoruldum hayat,
bırak artık yakamı.
İçime, karlı dağ misali
dertler yığma,
suskunluğumda hapsetme.
Duyulmayan çığlıklarımı
içime içime yığma,
cevap vermeyen duvarları
üstüme yıkma,
tavana astığım hayallerimi
koparıp atma.
Yoruldum hayat, anla…
yoruldum senden de, kendimden de.
Her gece
idam ettiğim yüreğimden…
kendi celladım olmaktan
yoruldum.
Bırak artık…
şu yakamı da,
gözlerim
gülmeyi öğrensin,
kalbim sevmeyi öğrensin.
Bırak da ben de
seni değil,
kendimi seveyim,
be hayat…
kendimi seveyim…