Yorgun Bir Kalbin Hikayesi

Yol yorgunuyum ben be can,
Ama öyle kilometrelere yürümekten
bahsetmiyorum can,
İçimde taşıdığım sessizlikten,
İçimde taşıdığım kırgınlıklardan,
İçimde taşıdığım üzüntülerden,
Kimseye anlatmaya kıyamadığım gecelerden
yorgunum ben…

Çat kapı gedim hayatım boyunca,
Çoğu kişi adıımı bile duymadı,
Ben herkese bir umut bıraktım,
Kendime ise biraz yorgunlık,
Biraz da kırgınlık bıraktım.

yürüdüm…
Sadece yürüdüm,
Kendimden uzaklaştım,
Bir gülüş uğruna her şeyden
ve herkesten uzaklaştım…

Yol yorgunuyum ben,
Ne durakta bekleyen adam gibi,
Ne geriden gelen bir vapur misali,
Dedim ya can ben yol yorgunuyum…

Beni güçlü sananlar oldu,
Siz benim içimde kaç savaş verdiğimi
nerden bileceksiniz?
Bir insan bazen yenilmez görünür,
Çünkü onun kaybedecek gücü kalmamıştır.

Şimdi sadece susarak gidiyorum,
biraz kendimi topluyorum,
Biraz da yol yorgunuyum anla işte,
Yol yorgunuyum ben,
Hepinizden yoruldum…