Yorgun Şiiri - Cem Eyüboğlu

YORGUN

Yorgunum…
Öyle herkesin bildiği gibi değil,
Uykuyla geçmeyen, dinlenince bitmeyen bir yorgunluk bu.
Sanki ruhum yürümüş yıllarca,
Bedenim sadece geriden gelmiş.

Omuzlarımda görünmeyen yükler var,
Kimse sormaz, ben de anlatmam.
Gülüşlerimin arkasına sakladım hepsini,
Çünkü bazı yorgunluklar sessiz yaşanır.

Sabahlar ağır gelir artık,
Güneş bile yorulmuş gibi doğar.
Bir zamanlar umutla açtığım gözlerim,
Şimdi sadece alışkanlıkla uyanır.

Yollar uzadı mı, yoksa ben mi tükendim?
Adımlarım neden eskisi gibi değil?
Her şey aynı görünürken dışarıdan,
İçimde bir şeyler eksildi, geri gelmez gibi.

Konuşmak istemem bazen,
Çünkü kelimeler bile ağır gelir.
Anlatmaya kalksam nereden başlarım?
Yorgunluk, cümlelere sığmaz ki zaten.

Bir köşeye çekilip susmak isterim,
Hiçbir şey düşünmeden, hiçbir şey hissetmeden.
Ama insan kendinden kaçamaz,
Nereye gitsem, yine içimdeyim ben.

Eskiden hayallerim vardı uzun uzun,
Şimdi kısa düşünür oldum yarınları.
Çünkü umut etmek bile yoruyor bazen,
Beklemek, en ağır yük oluyor insanın omzuna.

Ve en çok da güçlü görünmek yorar,
Kimseye belli etmeden ayakta kalmak.
“İyiyim” demek alışkanlık olmuş dudaklarda,
Oysa içimde sessiz bir çöküş var.

Ama yine de…
Bir yerlerde küçük bir ışık yanar,
Ne kadar yorgun olsam da tamamen sönmez.
Belki bu yüzden hâlâ devam ederim,
Belki de vazgeçmek için bile çok yorgunumdur.

Yorgunum…
Ama bitmedim.
Kırıldım, eksildim, sustum belki,
Ama içimde hâlâ bir parça direniyor hayata.

Ve belki bir gün,
Bu yorgunluk da geçer usulca.
Ben yine kendime dönerim,
Daha sessiz… ama daha güçlü bir hâlde.