Yoncanın Gölgesi Şiiri - Yücel Özkü

YONCANIN GÖLGESİ
Sokak başında yoncalar eğilir rüzgârla,
Rüzgâr eğilmiş üstüne, dolaşır usulunca.
Bir zamanlar sesin vardı o dar sokaklarda,
Şimdi yalnızlık gezer aynı taş avluda.

Kapın kapanmış sessiz, kilitlenmiş hatıra,
Her adımda biraz daha düşerim o zamana.
Yoncalar boy verirmiş sen yokken bile,
Ben büyüyemedim sensiz geçen her güne.

Gözlerin kalmış sanki pencere kenarında,
Bir bakışın eksik şimdi tüm manzarada.
Ne yeşil eski yeşil, ne rüzgâr aynı rüzgâr,
Sen gidince her şey biraz yarım kaldı yar.

Ve ben, o yonca kokan eski yollarda,
Kendimi ararım silik ayak izlerinde.
Çünkü bazı yerler insanı değil,
İçinde kalan sevgiyi büyütür aslında.

Yücel ÖZKÜ
23 Nisan 2026/01:08