Yolun sonu değil Şiiri - Basri Erdoğan

Omzumda eski bir çanta,
içinde yarım kalmış cümleler,
cebimde adresini kaybetmiş umutlar...
Ben yine tarifsiz bir bekleyişin
adı konmamış durağında üşüyorum.

Gece, sokaklara isimi bilmediğim
bir yalnızlık serpiyor.
Neon ışıkları yüzüme değil,
içimde kalan son inanca vuruyor.
Her geçen araba,
biraz daha eksiltiyor beni.

Şehrin gürültüsü uzaklaştıkça
kalbimin sesi çoğalıyor.
Kaldırımlara düşen gölgeme bakıyorum;
onu bile kendime benzetemiyorum artık.
Toplamaya çalıştığım her hayal,
avuçlarımın arasından sessizce kayıyor.

Sonra...
Bir sokak lambası titriyor usulca.
Anlıyorum;
bazı geceler insanı öldürmez,
yalnızca eskisi gibi bırakmaz.
Ben de kırık düşlerimi
kimse görmeden eğilip topluyorum,
ve yürümeye devam ediyorum.