Yolun Gölgesinde Şiiri - Yücel Özkü

YOLUN GÖLGESİNDE
Yaş kırk olmuş…
Takvim susar, aynalar konuşur şimdi.
Bir vakit avuçlarımda ışık gibi duran heves,
Usulca çekip gitmiş gecelerin içinden.
Ne çok insan eksilmiş omuz başımdan,
Ne çok hatıra küsmüş eski sesine.

Bir telaşla büyüttüğüm düşler vardı,
Kırılır sanırdım dünya incinsem biraz.
Meğer insan en çok kendine yorulurmuş,
Kalbinin yükünü yıllarca taşıyarak.
Bir çocuk yüzü kaldı içimde uzak,
Adını ansam gözlerim buğulanır.

Şimdi hangi sokağa uğrasam akşam,
Bir eski türkünün izi düşer içime.
Dost dediğim nice yüz rüzgâra karıştı,
Bazısı mezar sessizliğinde şimdi.
Bir yalnızlık büyür insanın içinde,
Kalabalıklar bile susturamaz onu.

Mevsimler değişir…
Gül solar, dal kırılır, kuş göç eder.
Ömür dediğin ince bir yağmur gibi
Bir sabah başlar, bir akşam diner.
Ne kadar koşarsan koş vakte karşı,
Gölgene yetişemezsin sonunda.

Anladım artık gecenin dilinden;
Her sevinç biraz ayrılık taşırmış.
İnsan en çok geçmişine ağlarmış meğer,
Bir fotoğrafın kenarında sessizce.
Ve ölüm…
Kapıyı çalmadan girermiş eve.

Bir gün ansızın yorulur gözlerin,
Yarım kalır söyleyeceğin cümleler.
Ardında birkaç hatıra, birkaç isim,
Bir de seni bekleyen derin sessizlik…
Dünya dediğin konup göçmelikmiş,
Bir rüzgâr eser… insan çekip gidermiş.

Yücel ÖZKÜ
02 Mayıs 2026/19:20