Eski Serüven Şiiri - Esma Özdemir

Sensizlik deryasında
Çırpınırken yüreğim sınırsız
Adını sonsuz ufuklarına yazdım
Aşkımın imkânsız...

Masmavi bir ummansa gönül
Sonsuzluğa açılan...
Murat almak ise
Sonsuzluğun kapısı...
Bir ucunda dünya
Öte ucunda hakikat var
Bu yolculuğun.

Diyorum ki
Sevdası olmalı bir insanın
Başından aşkın
Aşk yoksa, tutku yoksa
Heyecan yoksa
Muradı, maksadı yoksa eğer
Yaşarken bir insanın
İnan ki bu dünya, koca bir yalan!
Hayalleri, aşkı ve tutkuları değil mi
O insanı ayakta tutan!
Muradına nail olan gönül
Hakikate eren insandır, nihayetinde.
O hakikat ki
Yaşamın sonunda duran
Ölümün eşiğidir aslında...

Düşünsene ey sevgili
Bir insanı hayalleri en fazla
Ne kadar uzağa götürebilir
Kendi öz varlığından?
Bu volkan daha ne kadar sürebilir?
Ne vakit soğur sinemdeki kor?

Gönlün engin ufuklarında aheste
Dolaştım döndüm durdum
Yine bu akşam
Elimi kalbime götürdüm hasretle
Seni duydum kıyıya vururken
Sakin dalgaların sesinde
Ninni gibi peş peşe...
Ne kadar arzuladığımı seni
Haberci kuşlara söyledim, düşün!

Demir, havında
Yürek, tavında dövülür
Aşka düşerken nice bülbüller ölür
Sevda bahçesinde...
El ele, diz dize seninle gönül gönüle
Muhabbetten tatlı ne var ki canım söyle!
Tatlı dil, güleryüz, hal hatır sormak bir de
Küçük şeyler değil mi hayata güzellik katan?
Bilsen, nice yapraklar dökülür sensizlikte!