Yol Şiiri - Bir Merdümgiriz

Sonu belli olmayan bir yol var önümde.
Neresinde olduğumu, nasıl başladığımı bilmediğim.
Tükenen çarelerin kulaklarımı sağır eden çığlıklarıyla birlikte yürüyorum bu yolda.

Omzumda bir heybe.
Heybenin bir tarafında dilsiz acılarım,yaralayan yaşanmışlıklarım,
diğer tarafında el değmemiş umutlarım, hayallerim.

Hiç durmadan yürüyorum.
Ne kadar yorsa da bu yol
vazgeçmeden sabırla, inatla yürüyorum.
Biliyorum ki durursam hayallerim yüz çevirecek benden.

Geriye dönüp bakması yasak olan bu yolda,
Bazen geriden ayak sesleri geliyor kulağıma,
Birileri daha var zannediyorum
Anlamak için dönüp bakarken düşüyorum.
Kaldıracak bir el bulamayınca tekrar kalkıyorum ayağa ve anlıyorum ki ben bu yolda yalnızım.

Zaman duruyor sanki, bazı anlar yol belirsizleşiyor
ne tarafa gideceğimi bilemiyorum.
Ama yine de hayallerim, umutlarım diyorum
ve yolun sonundaki ışık için,
pes etmeden yürüyorum.

Bazen esaretten kaçar gibi...
Bazen özgürlüğe koşar gibi...

Merdümgiriz