Yokuşta diz çöktün, omzum dayaktı
Çamurda adımı dilin sayaktı
Düzlüğe varınca gözün kayaktı
Unuttun elimi, yüzün döndü senin
Taşı ben taşıdım, teri ben döktüm
Geceyi ben yırttım, sabahı söktüm
Tepeyi görünce beni sen söktün
Yük bana kaldı, yol senin oldu
Düşerken kardeşlik ağzında baldı
Yükselince sesin benden alındı
Nankörlük bir anlık sanma, huy kaldı
İçine işlemiş, çıkmaz derinden
Merdiven saymayan düşmeyi kınar
Ayağı kayınca kaderle sınar
Yokuşu unutan düzlüğü bozar
Bu söz de burda dursun, halka kalsın
Kayıt Tarihi : 8.2.2026 20:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
