Yokluğun Mevsimi Şiiri - Yücel Özkü

YOKLUĞUN MEVSİMİ
Sabah uyanır adını anmayınca,
Rüzgâr kokunu taşıyan yolu unutur.
Kapımda akşamın gölgesi üşür,
Gece içimde büyüyen boşluğa çöker.

Deniz gözlerinden kalan maviyi taşır,
Kıyılar sessizliğe bürünür.
Göçünü yarıda bırakan turnalar,
Göğe suskun harfler savurur.

Çiçek kokuna değmeden solar,
Yağmur içimdeki külü çoğaltır.
Bir yıldız kırılır sessizliğimde,
Sensiz ömrüm biraz daha eksilir.

Hangi şehir alışır yalnız adımlarıma,
Hangi yol döndürür beni kendime.
Hangi kalp yeniden çiçeklenir,
Sen içimde sessizce yürürken.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Temmuz 2026/16:18