Yokluğun Işığı Şiiri - Yücel Özkü

YOKLUĞUN IŞIĞI
Sen uzakken;
Birikiyor bir bir yıldız tozları,
Gece, kendi içine daha çok kapanıyor,
Saatler usulca eğiliyor suskunluğa.

Ve birden… içimde bir çatlak açılıyor,
Bir kırılma düşüyor içimin göğüne,
Adını bilmediğim bir ışık sızıyor,
Karanlığın en ince yerinden.

Yüreğimin kıyısında bir ışık titriyor,
Sanki unutulmuş bir söz yeniden doğuyor,
Sanki gidişin bile bir iz bırakmış,
Zamanın unuttuğu bir kıyıda.

Gidişinin ardından biraz daha susuyor dünya,
Ben biraz daha kendime kalıyorum,
Biraz daha eksiliyor dünya,
Ama içimde bir şey çoğalıyor gizlice.

Ve ben anlıyorum sessizce,
Bazı yokluklar bile ışık taşır,
Bazı susuşlar bile konuşur
İnsanın en derin yerinde.

Yücel ÖZKÜ
25 Nisan 2026/36