Yokluğun Bende Kaldı Şiiri - Gecenin Efe ...

Bir sabah uyandım, gökyüzü yine aynıydı,
Ama içimdeki mevsimler çoktan toprağa karışmıştı.
Adını anmadım bugün; çünkü bazı isimler
Söylendikçe değil, sustukça büyür insanın içinde.
Bana kalan ne bir ses oldu,
Ne de dönüp bakacak kadar diri bir hatıra.
Yalnızca ağırlaşan koca bir sessizlik kaldı…

Ne kadar direndiysem, kader benden daha inatçı çıktı.
Avuçlarımda taşımaya çalıştığım her umut,
Parmaklarımın arasından usulca kayıp döküldü.
İnsan bazen kaybettiği kişiye değil,
Onunla kurduğu bütün yarınlara yas tutarmış meğer.
Ben en çok, hiç yaşanmamış günlerin matemini tuttum.

Şimdi aynalar bile yüzümü göstermiyor bana.
Karşımda duran yalnızca yılların aşındırdığı eski bir gölgeden fazlası değil.
Yorulmak başka şeymiş, tükenmek bambaşka…
Ben artık acıyı hissetmiyorum.
Çünkü en derin kırılışlar,
Canı yakmayı bile bırakır bir yerden sonra.
İnsan yalnızca eksik yaşamaya alışır hayatı boyunca.

Gece omuzlarıma çöktüğünde
Yıldızlar bile gözlerini kaçırıyor artık benden.
Sanki bütün gökyüzü,
İçimde büyüyen karanlığa yenilmiş gibi.
Bir zamanlar umut dediğim ne varsa,
Kendi küllerine bile kavuşamadan dağıldı gitti.
Geriye yalnızca suskunluğun zemheri soğuğu kaldı.

Artık ne bir dönüş bekliyorum,
Ne de yarım kalan cümlelerin tamamlanmasını.
Bazı hikâyeler,
Sonunu görmek için değil,
İnsanın ömrüne kapanmayacak bir boşluk bırakmak için yazılıyor.
Biz de o boşluğun içinde birbirimizi değil,
Kendimizi kaybettik en sonunda.

Ve şimdi biliyorum ki…
Her aşk ayrılıkla bitmez.
Bazıları, insanın içinde ömrü boyunca gömülemeyen bir cenazeye dönüşür.
Ve en acısı da budur işte sevgili;
Toprak, ölüleri bir gün kabul eder elbet…
Ama bazı yokluklar vardır ki, Yaşayanı mezara indirene kadar o kalbin içinden çıkmaz.
VE beni toprağa verecek olan ölüm değil aslında; senden sonra bitmeyen yokluğun olacak.