Yok Sayarım Şiiri - Volkan Gülbitti

Gözlerimdeki hüznü görmezden gel,
ben seni unuturum.

Adını anmam,
çiçekleri kurutur,
yazdığın mektupları yakarım bir akşamüstü,
güneşin kan rengine döndüğü saatlerde.

Bu şehri silerim haritadan,
yok sayarım.
Yürüdüğün sokaklara atmam bir adım
Bırak hatırayı, kalmaz sende bir adım
Sen yeter ki,
unut de.

Ben sesimi rüzgâra bıraksam
dağlara gider,
uçurumların göğsünde yankılanır.
Gözümün kestiği yerden
kan damlar ,
bakışlarım
camları tuz buz eder
kışın çatlayan buzlar gibi.

Can kırıkları batar
diline, yüreğine.
Bir daha anamazsın adımı.

Ben uykusuzluğu tanırım.
Tavanlarla konuşur,
karanlığın omzuna bırakırım içimi.
İnkâr etmem hiçbir şeyi,
gülümserim sadece,
sanki hiç sevmemişim gibi

Ben seni unuturum.
Dudağımdaki izleri siler,
beraber güldüğümüz fotoğraflara
bakmam bir daha.

Adın geçen yerde
başımı çeviririm,
bir yabancı olursun
hiç tanımıyormuşum gibi.

Düşmanım kaybetmeye.
Neyi çok sevdiysem
hep sonunda
onu eksilttim kendimden.

Sahiplenmem,
kendimi yetim bırakmam asla.

Sen merak etme;
dualarımdan çıkarırım.
Şarkılardan, şiirlerden,
rüyalarımdan
söküp atarım.
Uyanırım en derin uykulardan.

Sabahı senden bağımsız doğurur,
perdeleri başka bir göğe açarım.

Kalbimde bir mahkeme kurar
ve bütün hatıralarını
tek tek yargılarım.
Dokunuşlarını suçlu bulur,
ömür boyu sürgün ederim.

Bir daha
Sesini duyunca hızlanmaz nabzım,
saatlerim seni göstermez.

Kendimi çorak bir araziye ekerim,
hiçbir filizim
seninle yeşermez.

Yıldızları saymam artık
her biri göz bebeklerinin parçasıydı.
Göğü söndürür,
karanlığı yakarım sigaramın ucunda.

Bir gün karşıma çıkarsan
yabancı bakarım sana.
Pusulamda yönün olmaz,
kuzeyimin gölgesinde kalırsın.
Işığıma hasret bırakırım.

Yani seni unutmam…
Yok sayarım.