Araf Şiiri - Volkan Gülbitti

Kader kiminin kapısını kırıyor,
bizimse kapımızdan habersiz geçip gidiyor.

Birbirimize yaklaşmaya çalıştıkça
daha da uzaklaşır olduk.
Sanki aramızda,
kimsenin görmediği
ama ikimizin de hissettiği bir dar ağacı var.
Yürürsek idam,
durursak yok olacağız.

Ben her gece kendi içimdeki sarhoş adımlarla
sana çıkan bir yol arıyorum.
Bir ayağım sana gelirken,
öteki ayağım çelme takıyor kendime.
Sokağın sonunda sen,
asıl korkum ise
sana varmak değil belki de,
kavuşursak her şeyin bitmesi.

Bir umut taşıyorum,
ama kalbimin inanmadığı bir umut,
varlığı bile tartışmalı.

Zaman hiç kimsenin varamadığı
25. saate dönüştü.
Dakikalar sorguya benziyor,
benden açıklayamayacağım şeyler talep ediyor.

Geceleri odamın duvarları yıkılıyor.
Sanki karar veremediğim duyguların
altına gömülüyorum.

Acemice yazılmış bir şiir gibiyim.
Katladım masanın üzerinde koydum kendimi
Açılsam da okunamam.

Hangi duyguyu bastırsam
öbürü batıyor içime.
Hangi kırığın sahibi olduğumu bile
ayırt edemiyorum.
Sana yaklaşmak için değil,
kendi yalnızlığımdan uzaklaşmak için mi yürüyorum?
Her adımda belirsizliğe mi varıyorum?

Belki de aynı şehrin iki ucunda
aynı ömrün farklı kaderinde yaşıyoruz.
Duygularını bastırdığın bir dünyadasın
benden habersiz, kimseye karışmadan.
Ben üstüme alınıyorum,
senden haberli.

İçimde bir ses diyor ki:
belki de bu hikâye hiç başlamadığı için
bu kadar araftayım.

Anlaşılan;
sen benden koşmamı bekleyecesin,
bense senin bir adımını.
Geç kalacağız öyle her şeye.
Sonra tren kaçtı deyip,
eve döneceğiz ikimiz de.
Sen Ayrı,
Ben Yarı.

Volkan Gülbitti