Anne Dedi Şiiri - Volkan Gülbitti

Yengemin üç çocuğu vardı:
İki oğlan, bir de kız.
Aslında kendisi de çocuktu;
on altısında evlenmiş.
Anlattığına göre
dokuzunda yetimmiş.

Babası, Âşık Veysel’le aynı gün kavuşmuş
Hakk’ın rahmetine.
O yüzden çok hüzünlenir,
ne zaman duysa ağlardı
Baba Veysel’in türkülerine.

Bir evin bir gelini…
Ne kadar yapsa da elinden geleni,
evin hep, en son geleniydi.

On altıda anne olmuş,
on altıda vermiş
ilk yavrusu Ali’yi toprağa.
Ali bebek, yengem çocuk…
Nereden bilsin ki evlat acısını?
Daha kendi yenice on altı buçuk.

Sonradan bir oğlu daha oldu,
İsmini Vedat koydu.

Vedat…
Annesine göre zeki,
evdekilere göre mazarat,
dedesinin gözünde ne yapsa kabahat.

Eee, ne demişler:
Evin küçüğü olacağına
kapının köpeği ol.

Yengemin vardı birçok derdi;
yetmezmiş gibi, oğlu Vedat'da
ona “yenge” derdi.

Kocası ilk yıllarda ekmek parası arıyordu gurbette.
Gerçi köylük yerdir;
Gitmeseydi bile,
Ata'sının yanında
karısını, çocuğunu tutacak değildi elbette.

İşin özü:
Evdekilerin annesi,
çocuğunun yengesiydi
bizim gelin.

Kuru ekmeği öğütür,
ayran ile katık ederdi.
Sıkardı dişini:
“Allah kerim…” derdi.
Gün doğmadan
nice dertler biterdi.

Mezarlığa yakın bir çeşme vardı.
Elinde helkeler, her suya gidişinde
kimse bilmezdi ama
o, toprağa verdiği Ali’ye giderdi.
Eve dönerken de gözlerinden
birkaç damla dökerdi.

Okul okumasa da
hayatı bilirdi.
“Çocuklarım okusun,
köyde kalmasın,” derdi.
Gerçi mektep yoktu ki köyde…
Olsa, yengem kesin giderdi.

Kocası gurbetten dönünce
bitecekti yengemin
evde herkese “anne”,
Vedat’a da “yenge” olduğu günler.

Bir gün elinden tuttu Vedat’ın:
“Gel, oğlum,” dedi.

Düştüler mezarlığın yoluna.
Yengemin ayağında naylon terliği,
oğlunun üstünde komşunun verdiği…

Bir oğlu toprakta yatar, kokusuna doymamış,
birinin elinden tutmuş,
“anne” dediğini duymamış.

Artık canına ne tak ettiyse.
“Bak oğlum, burada yatan
senin kardeşin,” diyecekti…
Diyecekti ya…

Mezarlıkta bir kalabalık göründü.
Birkaç adım daha attı;
Vedat’a anne olduğu o feryadı koparttı.

Vedat çocuktu, bir şey anlamadı.
Yengem çöktü dizlerinin üstüne…
Önce gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü,
sonra boncuklu yazmasını attı;
feryat figan dövündü.

Velhasıl…
Sahipsiz bir bebek mezarı…
Etrafında otlar bitmiş.
Kim, nereden bilsin ki?
Üstüne yenisi kazmışlar.
Ali bebek oracıkta yitmiş.

Sarıldı anasına yol ortasında
“Anne!” dedi Vedat
Ve büyüdü artık yengem,
ve büyüdü o küçük Evlat.