Yitirmişim Aklımı Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir eş verin bana, sızlanmayan,
Tutumlu ve genç ruhlu olsun.
Küçücük, minnacık olsun,
Atı yollarda yormasın,
Hep hazır ne var ki, atlar koşmaya.
*
Gülleri çalmasın saksılardan,
Güller olmalı ama hep yaşamımda,
Seçilmez ki, dallardaki çiçekler,
Seçtiklerimiz sahte yöneticiler.
*
Endişeli yarim, elbet bir gün,
Erişecek olgunluğuna, meyve bolluğuna,
Madem öyleyse, şimdi de böyleyse,
İşte sevgilim, keşke söylese.
*
Kirden temizlerken şirin bebeği,
Arınsın istiyorum teknem de,
Harikaysa eşim, nedir burada işim,
Sunun bana, birkaç tel ibrişim.
Peki neyse, hep böyleyse,
Yok ki benim ama teknem de!
*
Gururlu olsun düğmelerim,
Alayım renkli bir tencere.
Hilal ayında, binici tayında,
Kokmuş ortalık, iç çamaşırı gibi,
Müthiş olsa da subay, her şey nanay.
*
Hayal edin ki, yitirmişim aklımı!
Aslında düşünceleriniz, önyargılarınız,
Çıldırdı sizin kibriniz,
Varsayıyorum ki, ya da bilmem ki,
Yollamadan siz bir benzerini,
Gelsin sizden bir tane yeni.