Yine Eylül Şiiri - Ali Fırat Dicle

YİNE EYLÜL

Gelip dayandın işte göğsüme.
Avuntusu bir kederle ördüm bu yüreği.
Sen geldin ya,
Varsın aksın içimizdeki o aksak ritim.

Ekmeğimize toz,
Suyumuza barut karışır.
Bak, göğsümün maviliğinde
Çırpınan o martı telaşına...
Yorgunsun,
Biliyorum.
Senin gökyüzünün sonu yok,
Konamıyorsun hiçbir yere.

Taze mürekkep kokulu bildiriler gibi
Saklarız sevdamızı
Duvar diplerinde,
Ceplerimizde,
Yaralı avuçlarımızda...
Kimse bilmeyecek
Hangi ateşi taşıdığımızı.

Şimdi tut ellerimi.
Öyle bırakma.
Kenetlensin tenimiz
O barikatların arkasında.
Dışarıda dünya
Kendi karanlığına yürüsün.
Sen bana sığın,
Senin o sonsuz gökyüzüne öleyim.

Yine eylül...
Yine sen.
İçimizde aksayan
o yaralı ritimle
birbirimize tutunalım.