Yine Eylül Şiiri - Halil Kumcu

Bu bendeki eksiklik duygusu,
Kalabalıklar içinde yapayalnız…
Bir düş olmalı bu yaşadıklarım;
Tarifi imkânsız… anlayamazsınız.

Yine özlemle yanıyor kalbim,
Sanki başka bir zamanda yasaklanmış.
Nedir bu her gün yeni bir umutla,
Varlığının derinliğinde cezalandırılmış?

Bu hülyada yaşamak öyle bir şey ki,
Ne her şey, ne de hiçbir şey yeminle.
Bunun adı sonbahar olmalı:
Yine Eylül… yine hüzün ve yas haliyle.

Ölmek var… vakitli, vakitsiz;
Gözlerin ciğerlerime kadar sızlar.
Sonra yapraklar gibi dökülürüz;
Acının ne rengi, ne kokusu var.

Ah, benim bir köşeye kaçma isteğim…
Yine içimde depreşti serin mavi ve “biz”.
Mesela Boğaziçi, Adalar ve matem;
Dil dökerdi saçlarına sözcüklerimiz.

Ve sen, en çok sustuğum zamanlarda,
Kalbimin en dar sokaklarında yürüdün.
Bir gülüş bıraktın, ömrüm solarken…
Ben en güzel yerinde yarım büyüdüm.

Şimdi adını her Eylül fısıldar rüzgâr,
Her dökülen yaprak bir vedadır nazlı.
Bilir: Geç kalır en çok sevdiğimiz yâr,
En derin acılar olur hep en hazlı.

📍Şair Notu: “Yine Eylül”, yalnızlığın ve kaybedilenin ardından kalbe sızan sessiz bir feryattır. Bu şiir, sonbaharın yalnızca bir mevsim değil, aynı zamanda insanın içindeki eksiklikle kesiştiği duygusal bir eşik olduğunu anlatır. Her Eylül geldiğinde, geçmişte yarım kalmış ne varsa yeniden canlanır. Bazen bir bakış, bazen bir vedadır içimize işleyen. Bu şiiri, bir kaybın ardından değil; onun hiçbir zaman tam gelmemesinden doğan sızıyla yazdım. İnsan, en çok sevdiklerine geç kalır. Ve bazı yaralar, en güzel yerinde büyümüş ama tamamlanamamış bir ömrün sessiz tanığı olur. Bu şiir, suskunlukların, gecikmiş sevdaların ve içe işleyen Eylül’lerin şiiridir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yarım kalan bir gülüş, koca bir ömrü eksiltir.
•Geç kalanlar değil, geçmeyen duygular yorar insanı.

25 Eylül 2022 / Pazar / Bartın