Yıllar Şiiri - Kasım Kobakçı

Uzun yıllar geçti, tükendi yolum,
Kırılan dallardan, düşüyor kolum,
Bilinmez yönlerde, kayıptır solum,
Geceler örtüyor, bütün izleri.
*
Rüzgarlar esiyor, kimsesiz çölde,
Çiçekler soluyor, kuruyan gölde,
Yalnızlık büyüyor, bakılan ilde,
Ufuklar karardı, gökyüzü ağır.
*
Gemiler limandan, ayrıldı erken,
Dalgalar vuruyor, sahile derken,
Kuşlar uçuşuyor, yuvasız yelken,
Yağmurlar iniyor, toprağın alta.
*
Anka kuşu uçtu, Kaf dağı aştı,
Irmaklar coşarak, bendinden taştı,
Köstebek toprakta, derine kaçtı,
Yıldızlar parlıyor, gökte uzakta.
*
Ateşler ortası, odunlar pişer,
Alevler yükselir, tepeden düşer,
Kıvılcım sıçradı, yarayı deşer,
Külünden doğuyor, yeni doğuşum.
*
Bulutlar ağlıyor, göklerden ince,
Yapraklar dökülür, rüzgar esince,
Ağaçlar üşüyor, günler bitince,
Toprakta canlandı, küçük tohumlar.
*
Akıllar karışık, fikirler derin,
Düşünce fırtına, mekanlar serin,
Sessizlik çöküyor, üstüne yerin,
Ruhlarda yankılar, vuruyor sertçe.
*
Şehirler uyuyor, lambalar sönük,
Sokaklar boşalmış, insanlar hödük,
Binalar yükselir, göklere dönük,
Sabahlar beklenir, şafak atarken.
*
Kitaplar okundu, sayfalar bitti,
Cümleler silindi, akıldan gitti,
Kelime kalarak, sessizce yitti,
Anlamlar arıyor, yalnız kendini.
*
Müzikler çalınır, notalar uçar,
Ezgiler yırtılır, dertleri açar,
Şarkılar susarak, uzağa kaçar,
Tablolar çizilir, renkler anlatır.