Milyonlarca yıldız.
Ne güzeller, değil mi?
Hep en yüksekteler.
Belki de korkuyorlardır
aşağıda kalmaktan,
ışıklarını kaybetmekten.
Bu yüzden hep en yüksektelerdir.
Ya da sadece seviyorlardır
kimseye ait olmamayı,
özgürlüğü!
Kayıt Tarihi : 21.06.2026 23:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir gece gökyüzüne baktım. Görebildiğim onlarca, yüzlerce yıldız vardı. Peki ya göremediğim milyonlarcası? Hepsi hep yukarıdalardı. Her biri sessizce parlıyor, birbirlerine dokunmadan aynı karanlığı birlikte aydınlatıyordu. Görevleri mi buydu? Neden hep yukarıdaydılar? Sonu görünmeyen o karanlığı aydınlatırken ışıklarını kaybetmekten hiç mi korkmuyorlardı? Yoksa bu onlar için özgürlük müydü? Belki de kimseye ait olmadan var olabilmenin, sessizce parlamanın huzurunu seviyorlardı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!