Tükeniş Şiiri - Şakir Bolat

O akşam odanın o çekilmez sessizliğinde otururken, her şeyin bir tercih olmadığını çok iyi anladı. İnsan isteyerek susmuyordu. Onun yaşadığı, yılların biriktirdiği o ağır yorgunlukla, insanın içinden eksile eksile ilerleyen görünmez bir tükenişti. Her gün biraz daha eksiliyordu zaten. Sabahları biraz umut kaybediyor, akşamları inancından vazgeçiyor, en çok da kendinden harcıyordu. Günün sonunda geriye yalnızca içi boşalmış, kuru bir kabuk kalmıştı. Ağzında yıllardır söyleyemediği onlarca cümle birikmişti. Belki sadece bir özür beklemişti, belki de kuru bir teşekkür. Bir zamanlar anlaşılmayı umduğu o günler, şimdi göğsünde yarım kalmış birer sızıydı. Zaman aktı, takvimler değişti. Birileri başka şehirlerde yepyeni hayatlar kurdu, birileri o yarım kalan anıların içinde sıkışıp kaldı. O ise gidenlerin sesinin bir daha bu odaya dönmeyeceğini nihayet öğreniyordu. Zihninde, tam da bu çaresizliği anlatan o dört satır yankılandı: Sessizlik değil bu, tükeniş. Görmüyorsun, siliniyorum. Ağzımda yarım kalmış kelimeler. Ben sustum, sen eksildin.